من پریسا20 ساله از تهران دانشجوی کامپیوتر تقدیم به تک ستاره آسمان دلم ........ دوست دارم دو چشمم را بدهم و دو ستاره قرض بگیرم تا سنگ فرش نورانی جاده ای باشد که تو می خواهی از آن بگذری و به فردا برسی. بودن در کنار تو، آرامش و آسایش جاودان است و قلب من همیشه به همین امید می تپد. دلم برات تنگه نظر یادتون نره!!! علی جونم دوست دارم ممنون
قلبم کاروانسرایی قدیمی است ، همه می آیند و می روند و هیچ کس نمی ماند .
هیچ کس نمی تواند بماند ، که مسافر خانه جای ماندن نیست ،
می روند و جز خاک رفتنشان چیزی برای من نمی ماند. کاش قلبم خانه بود ، خانه ای کوچک !
و کسی می آمد و مقیم می شد ، می آمد و می ماند وزندگی میکرد
سالهــــــــــــــــــــــــــــای سال شاید ....
دوســـــــــــــــــــــــــــــــــــت دارم
+ نوشته شده در شنبه 1388/09/07ساعت 21:45
توسط پریسا
|