نیست یاری که مرا یاد کند

دیده ام خیره به ره ماند و نداد

نامه ای تا دل من شاد کند

خود ندانم چه خطائی کردم

که ز من رشته الفت بگسست

در دلش جائی اگر بود مرا

پس چرا دیده ز دیدارم بست

هر کجا می نگرم باز هم اوست

که به چشمان ترم خیره شده

درد عشق است که با حسرت و سوز

بر دل پر شررم چیره شده

گفتم از دیده چو دورش سازم

بی گمان زودتر از دل برود

مرگ باید که مرا دریابد

ورنه دردیست که مشکل برود

تا لب بر لب من می لغزد

می کشم اه که کاش این او بود

کاش این لب که مرا می بوسد

لب سوزنده ان بدخو بود

می کشم چو در اغوش به مهر

پرسم از خود که چه شد اغوشش

چه شد ان اتش سوزنده که بود

شعله ور در نفس خاموشش

شعر گفتم که ز دل بردارم

بار سنگین غم عشقش را

شعر خود جلوه ای از رویش شد

با که گویم ستم عشقش را

مادر ، این شانه ز مویم بردار

سرمه را پاک کن از چشمانم

بکن این پیرهنم را از تن

زندگی نیست بجز زندانم

تا دو چشمش به رخم حیران نیست

به چکار ایدم این زیبایی

بشکن این اینه را ای مادر

حاصلم چیست ز خود ارایی

در ببندید و بگویید که من

جز او از همه کس بگسستم

کس اگر گفت چرا؟ باکم نیست

فاش گویید که عاشق هستم

قاصدی امد اگر از ره دور

زود پرسید که پیغام از کیست

گر از او نیست ، بگویید ان زن

دیرگاهیست ، در این منزل نیست

یاد داری که ز من خنده کنان پرسیدی

در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع

مادر بزرگم فوت کرد!!!!!!!!!!

اگه دوس دارید واسش فاتحه بفرستید